Ο ανελκυστήρας είναι μια σύνθετη συσκευή κάθετης μεταφοράς – διακίνησης που επινόησε ο άνθρωπος για την επίτευξη ενός σκοπού τόσο απλού όσο μεγαλειώδους. Την επέκταση “προς τα επάνω”. Ξεχωριστό τον κάνει πάνω απ’ όλα η ύπαρξη του αντίβαρου. Σαν ένα βασικό λοιπόν μέσον μεταφοράς ανθρώπων, ο ανελκυστήρας πρέπει να αντιμετωπίζεται με την σοβαρότητα και επιμέλεια που του αρμόζει. Γι’ αυτό και ο ανελκυστήρας πρέπει να είναι προϊόν ενός αναγνωρισμένου και έγκυρου κατασκευαστή, προκειμένου να εξασφαλισθεί η σωστή και ασφαλής λειτουργία, η πραγματική εξυπηρέτηση των διακινούμενων, αλλά και μακροζωία του. Επίσης, μέγιστη σημασία έχει το ποιος τον τοποθετεί και συντηρεί.

Ο ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ

Είναι απαραίτητο η επιλογή του ανελκυστήρα να γίνεται κατά τον σχεδιασμό του κτιρίου και όχι σε μεταγενέστερο στάδιο (στην Ελλάδα επικρατεί η λανθασμένη συνήθεια αυτό να γίνεται μετά την ολοκλήρωση του σκελετού του κτιρίου). Η επιλογή θα πρέπει να γίνεται με κύριο κριτήριο την μελλοντική χρήση του κτιρίου. Εάν αυτό δεν είναι εφικτό, τότε θα πρέπει να επιλεχθεί ανελκυστήρας με δυνατότητα διακίνησης μεσαία-μεγάλη. Σε αυτή την περίπτωση αποκλείεται η λύση του υδραυλικού.

Είναι απαραίτητο λοιπόν, κατά την επιλογή ανελκυστήρα να λαμβάνονται υπόψη:

– Το μέγεθος και η χωρητικότητα του κτιρίου

– Η θέση του από άποψη κίνησης και εμπορικότητας

– Τα χαρακτηριστικά που στο μέλλον θα μπορούσαν να καθορίσουν την χρήση του (εάν δεν είναι εξ’ αρχής γνωστά).

Άρα μία μελετημένη επιλογή ανελκυστήρα, βελτιώνει την εικόνα και την αξία του κτιρίου μας, καθιστώντας το πληρέστερο και πιο ελκυστικό στους χρήστες – πελάτες.

Σαν όριο για τον υδραυλικού τύπου ανελκυστήρα θα μπορούσαμε να ορίσουμε ένα κτίριο: Κατοικιών (μονοκατοικία ή πολυκατοικία), μέχρι τέσσερις ορόφους και αριθμό διαμερισμάτων μέγιστο 12. Από εκεί και επάνω, θα πρέπει να τοποθετείται ανελκυστήρας μηχανικός. Προσεγγίζοντας απλοϊκά το θέμα τοποθέτησης ανελκυστήρα στα μικράς – μεσαίας κατηγορίας κτίρια που είναι και τα συνηθέστερα όπως είπαμε στην Ελληνική Αγορά, οι επιλογές θα μπορούσαν να χωριστούν σε τρείς κύριες κατηγορίες:

ΥΔΡΑΥΛΙΚΟΣ (Ή “εύκολη” λύση): Η γνωστή και δημοφιλέστατη στην Ελλάδα λύση είναι του υδραυλικού ανελκυστήρα. Απλός στην μελέτη, την συλλογή του υλικού και την εγκατάσταση, αποτελεί την εύκολη, φθηνή και προφανή λύση. Αρκεί να είναι απόλυτα σίγουρο, ότι οι κυκλοφοριακές ανάγκες θα μένουν πάντα σε πολύ χαμηλά επίπεδα στο όριο δηλαδή, των 12 διαμερισμάτων κατοικιών.

ΕΝΑΣ ΑΠΛΟΣ ΗΛΕΚΤΡΟΜΗΧΑΝΙΚΟΣ: Στο ίδιο επίπεδο τιμών με τον υδραυλικό, αλλά με πολλά συγκριτικά πλεονεκτήματα, ένας συμβατικής τεχνολογίας (π.χ. δύο ταχυτήτων) μηχανικός ανελκυστήρας, μπορεί να αποτελέσει για το κτίριο λύση σίγουρη και οικονομική: Εξυπηρετεί σωστά και σταθερά ένα κτίριο ακόμα και όταν οι κυκλοφοριακές συνθήκες γίνουν σκληρές. Με μόνο μειονέκτημα την ανάγκη ύπαρξης μηχανοστασίου στο άνω μέρος του φρέατος (διαφορετικά χρειάζεται μηχανοστάσιο κάτωθεν του φρέατος και τροχαλιοστάσιο επάνω) και με συν την μεγαλύτερη ταχύτητα, αξιοπιστία, σταθερή απόδοση, αντοχή και οικονομία κατανάλωσης τουλάχιστον 10%), είναι σίγουρα μία “τίμια” λύση για ένα κτίριο που θα σέβεται για πολλά χρόνια τον εαυτό του (και το όνομα του κατασκευαστή του).

ΚΤΙΡΙΑ ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΩΝ: Από εδώ και πάνω εισερχόμεθα στα “υψηλότερα κλιμάκια” του είδους. Με μια επιπλέον δαπάνη 20-30% τοποθετείται ανελκυστήρας-ες που εξυπηρετούν γρήγορα και άνετα. Ανάλογα με τα χαρακτηριστικά και τις ανάγκες του κτιρίου υπάρχει δυνατότητα τοποθέτησης συστημάτων (μιλάμε πάντα για ηλεκτρομηχανικό) με ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες δυνατότητες στην διαχείριση της κίνησης του θαλάμου (frequency inverter), του κυκλοφοριακού (controllers με λογισμικά που αναλύουν και διαχειρίζονται ακόμα και την πρόθεση κατεύθυνσης του επιβάτη πριν μπει στον θάλαμο), χωρίς μηχανοστάσιο (machine room less), χωρίς μειωτήρα στροφών (gearless) και άλλα.